Saga. Rozdział II – Rozkaz: trwać!

Szabla nasza nie dla gniewu, lecz dla prawa.

Stal zadźwięczała krótko, sucho. Cios rotmistrza Stanisława Strasza zatrzymał się na krzywiźnie tatarskiej szabli, lecz impet uderzenia wyrwał napastnika z siodła. Koń uskoczył, zarżał dziko, a tatarski wojownik padł na kolana, kryjąc głowę w ramionach.

— Do bramy! — rzucił rotmistrz, nie oglądając się.

Stanisław cofnął się o krok, drugi — i w tej samej chwili poczuł, jak powietrze przecina strzała. Minęła go o włos.

Na murach huknęły rusznice. Dym poszedł w górę, ciężki i gryzący. Jeden z Tatarów zachwiał się w siodle, drugi runął w bok, pociągając za sobą konia. Reszta rozlała się szerzej, jak woda omijająca przeszkodę.

— Teraz! — krzyknął ktoś z góry.

— Most! — powtórzył inny.

Stanisław cofnął się za próg bramy.

— Zamykać!

Łańcuchy jęknęły. Wrota opadły z głuchym łoskotem. W tej samej chwili rozległo się uderzenie — ktoś próbował wedrzeć się za nimi, lecz było już za późno.

Zapadła chwila ciszy. Tylko krzyki z doliny, trzask ognia i rżenie koni przypominały, że napastnicy są w pobliżu.

Tatarzy nie przyszli zdobywać zamku — przyszli po ludzi. Gdy zobaczyli zamkniętą bramę i ogień z murów, odstąpili bez wahania. Rozproszyli się między chatami jak drapieżniki, które nie tracą czasu na trudną zdobycz, jeśli łatwiejsza jest pod ręką.

Z dołu niósł się płacz i wrzask.

— Biorą ich… — wyszeptał któryś z żołnierzy.

Stanisław patrzył w milczeniu.

Widział, jak pędzą z powrotem — już nie w rozsypce, lecz zwartą grupą. Między końmi szarpali się ludzie: związani, potykający się w biegu. Jedni próbowali uciekać — ginęli natychmiast. Inni szli jak w otępieniu.

— Ilu? — zapytał cicho.

— Kilkudziesięciu… może więcej — odparł Grzegorz, stojący obok.

Rotmistrz skinął głową.

— Konie.

— Teraz? — zdziwił się żołnierz.

Stanisław nie spojrzał na niego.

— Teraz.

Na dziedzińcu panował chaos. Ludzie klęczeli, płakali, ściskali się nawzajem. Ktoś szukał dziecka, ktoś inny wołał żonę. Jeden z rannych jęczał cicho pod ścianą, trzymając się za bok.

Stanisław przeszedł między nimi bez słowa. Zatrzymał się dopiero przy studni, gdzie kilku jeźdźców już siodłało konie.

— Ilu gotowych? — zapytał.

— Dwudziestu — odpowiedział Grzegorz. — Reszta na murach albo ranni.
— Wystarczy.

— Panie rotmistrzu… — zawahał się ktoś. — Oni mają przewagę. I jeńców.
— Właśnie dlatego — odparł krótko Stanisław.

Spojrzał jeszcze raz ku bramie. Wiedział, co oznacza zwłoka. Każda chwila oddalała ich od łupu — i od porwanych ludzi.

— Ruszamy.

Słońce skryło się za chmurami, gdy opuszczali strażnicę. Most skrzypiał pod kopytami, a potem została już tylko ziemia — sucha, twarda, rozorana śladami ucieczki.

Nie trzeba było tropić. Ślady były świeże, wyraźne: setki kopyt, porzucone przedmioty. Tu chusta, tam dziecięcy but, dalej rozbite naczynie.

— Idą wolno — mruknął Grzegorz.

— Bo z jasyrem — odparł Stanisław.

Step rozciągał się przed nimi jak morze — złoty, cichy, obojętny. Tylko ślady prowadziły naprzód, jak rana przecinająca ziemię. Byli blisko. Zbyt blisko — musieli uważać, aby Tatarzy ich nie zauważyli. Ukryli się za wzgórzem i obserwowali z daleka. Po kilku godzinach zobaczyli dym. Niewielki, ledwie widoczny.

— Obóz — powiedział ktoś.

Poniżej, w zagłębieniu terenu, Tatarzy rozłożyli się na krótki postój. Konie stały spętane, część ludzi siedziała przy ogniu. Jeńcy zbici byli w grupę, pilnowani przez kilku uzbrojonych.

— Odpoczywają — szepnął Grzegorz.

— Nie spodziewają się nas — dodał inny.

Stanisław milczał przez chwilę. Liczył.

— Trzydziestu… może czterdziestu — powiedział w końcu.

— To co robimy?

Rotmistrz odwrócił się ku swoim ludziom. W jego oczach nie było wahania.

— Uderzymy.

— Wprost?

— Z dwóch stron. — Wskazał ręką.

— Ty, Grzegorzu — obejdziesz ich od zachodu. Weź siedmiu ludzi. Reszta za mną.

Ktoś przełknął ślinę.

— A jeśli zabiją jeńców?

Stanisław spojrzał na niego ostro.

— Nie zabiją.

Zapadła cisza.

— Gotowi?

— Wedle rozkazu — odpowiedzieli jednocześnie.

Zjechali ze wzgórza powoli, kryjąc się w nierównościach terenu. Serce biło szybciej. Nie z lęku. Z oczekiwania. Stanisław pierwszy dostrzegł moment.

Jeden z Tatarów oddalił się od grupy. Drugi pochylił się nad ogniskiem. Straż przy jeńcach rozluźniła się — zmęczenie zrobiło swoje.

Rotmistrz podniósł rękę.

— Teraz!

Runęli w dół jak burza. Krzyk rozdarł powietrze.

— Bij!

Zaskoczenie było ich największą bronią. Pierwszy Tatar padł, zanim zdążył sięgnąć po broń. Drugi poderwał się z miejsca — dostał cios w pierś i runął w tył. Konie zarżały, ludzie zerwali się na nogi.

— Polacy! — krzyknął ktoś.

Z drugiej strony uderzył Grzegorz.

Zrobiło się wielkie zamieszanie. Jeńcy zaczęli krzyczeć. Kto mógł, przystąpił do walki. Jeden z Tatarów próbował ich powstrzymać — Grzegorz strzelił do niego z pistoletu. Upadł.

Stanisław wpadł między nich. Szabla pracowała szybko, bez wahania. Jeden cios, drugi — krótki, pewny. Ktoś rzucił się na niego z boku. Zablokował uderzenie, obrócił się i odpowiedział. Krew trysnęła na trawę.

Żołnierze Stanisława byli jak w transie. Jeńcy pomagali, jak mogli.

— Uciekają! — krzyknął ktoś.

I rzeczywiście — część napastników już się cofała. Bez łupu. Bez jeńców.

Po wszystkim zapadła cisza. Przerywana tylko ciężkimi oddechami i cichym płaczem. Na ziemi leżeli zabici. Kilku Tatarów. Trzech ludzi Stanisława. Reszta uciekła. Jeńcy stali w grupie, oszołomieni, niepewni.

— Wolni jesteście — powiedział ktoś.

Po chwili jedna kobieta upadła na kolana. Potem druga. Ktoś zaczął płakać głośno.

Stanisław otarł szablę o trawę. Rozejrzał się.

— Zbierać się — powiedział cicho. — Wracamy.

Grzegorz podszedł bliżej.

— Udało się.

Rotmistrz spojrzał na uwolnionych, a potem na horyzont.

— Następnym razem będzie ich więcej.

— A my?

Stanisław wsiadł na konia.

— Nas też. Młodzi i zdrowi chłopi z podzamcza muszą walczyć z nami.

I ruszyli z powrotem — wolniej, ciężej, lecz nie sami.

Minęły miesiące. A potem lata. Życie na kresach wciąż było pełne niepokoju. Napady wracały jak burze — nagle, bez ostrzeżenia. Raz z południa, raz od wschodu. Jedne większe, inne ledwie zauważalne. Lecz zawsze zostawiały po sobie to samo: dym, pustkę i ciszę. I coraz częściej — pogoń.

Oddział Stanisława, choć niewielki, stał się legendą w okolicy. Ludzie powtarzali historie o tym, jak „ten ze Strażnicy” w ostatniej chwili odbiera Tatarom łup i wyprowadza jeńców z rąk wroga.

— Ten Strasz… ze Strażnicy — mówił jeden kmieć do drugiego — ilu on ludzi uratował.

— A no! Bije i goni psubratów jak trzeba.

Z czasem jego nazwisko zaczęto szeptać inaczej.

— Straż jedzie.

— Jaka straż?

— No… Strasz.

Ktoś się zaśmiał.

— To Strasz czy straż?

— A jedno i drugie — odparł stary furman. — Bo stoi jak straż między nami a stepem.

I tak zostało.

Kolejna burza

Stanisław Strasz, zwany przez ludzi Strażem, stojąc na murach zamku, patrzył w dal.

— Zobacz — odezwał się w końcu do Grzegorza, wskazując daleki punkt, gdzie step zdawał się drżeć pod ciężarem koni. — Ich siła rośnie. To już nie są małe oddziały.

Następnego dnia Straż zebrał oddział. Tym razem wyruszyli w przemyślaną wyprawę. Osady miały być chronione, zasadzki ustawione w wąwozach, a starcy, kobiety i dzieci ewakuowani z najważniejszych punktów. Młodzi i zdrowi chłopi z podzamcza, przyuczeni do walki i uzbrojeni, strzegli osad i wspierali żołnierzy. Pierwsza bitwa nowej kampanii była nieuchronna. Nie było miejsca na błąd.

Gdy Tatarzy dotarli do wąwozów, Straż uderzył pierwszy. Zasadzki, grupy na wzgórzach i szybkie kontrataki przynosiły zwycięstwo.

Po bitwie Stanisław zebrał swoich ludzi na wzgórzu.

— Jeszcze nie koniec — powiedział.

Ale tego dnia wszyscy wiedzieli jedno: Kresy mają swoich strażników.

Następnego dnia step wciąż były spowity dymem i kurzem. Stanisław stał na murach zamku, pogrążony we wspomnieniach. Myśl o synu, dorastającym w bezpieczniejszym miejscu, zawsze przynosiła mu spokój.

— Gdy wrócisz, nauczę cię — pomyślał — jak stać się obrońcą pokrzywdzonych. Bo imię Straż, które mi nadali, nie jest tylko moje. I kiedyś przejdzie na ciebie.

Kresy Podola wciąż były surowe, lecz legenda o rotmistrzu Strażu stała się obietnicą: że nawet na dzikich, nieprzewidywalnych stepach może istnieć sprawiedliwość.