Otwarci na zmiany

Gdy przyszłam do mieszkania Karola, drzwi były już otwarte, a z kuchni dobiegał śmiech.

— No wreszcie jest nasza nadworna fotografka! — zawołał Karol, wychylając się z salonu z kieliszkiem wina w ręku. — Teraz impreza może się oficjalnie rozpocząć.

— Spokojnie, bez dokumentacji i tak byście nie uwierzyli, co tu się działo — odpowiedziałam z uśmiechem. — Wszystkiego najlepszego, solenizancie.

W salonie siedzieli już wszyscy: Karol i Konrad — nasi etatowi informatycy od wszystkiego, Majka — artystka od biżuterii, zawsze w czymś błyszczącym własnej roboty, i Ewa — malarka, wpatrzona w świat jakby widziała go w innych barwach niż my.

Stół jak zwykle uginał się od jedzenia.

— Catering? — zapytałam z udawanym zdziwieniem.

— A jakże — odparł Karol z dumą. — Tradycji musi stać się zadość.

— Czyli jak zawsze: my przynosimy wino, a ty udajesz, że gotowałeś — dodała Majka.

— Hej! Ja wybierałem menu. To też talent — obruszył się Karol.

Rozmowy toczyły się wartko. Wspominaliśmy nasze wypady w Tatry.

— Pamiętacie, jak Konrad twierdził, że „to już blisko”, a do schroniska było jeszcze dwie godziny? — rzuciła Ewa.

— Optymalizowałem waszą motywację — odparł Konrad z powagą. — W informatyce to się nazywa zarządzanie oczekiwaniami.

— W górach to się nazywa kłamstwo — skwitowałam, robiąc im zdjęcie.

Śmiech odbijał się od ścian. Wino krążyło. Plany kolejnych wypadów rosły w siłę.

— Jesienią znowu Tatry? — zapytała Majka. — Może tym razem coś ambitniejszego?

Karol i Konrad wymienili spojrzenia. To było to spojrzenie, które mówiło: „Teraz albo nigdy”.

— No właśnie… — zaczął Karol, odstawiając kieliszek. — Skoro już mówimy o planach.

— Dostaliśmy propozycję pracy — dokończył Konrad. — W Edynburgu.

Zapadła chwila ciszy.

— W jakim Edynburgu? — zapytałam automatycznie.

— W tym szkockim — uśmiechnął się Karol. — Informatycy. Dobre warunki. Mieszkanie na start zapewnione. Pensja bardzo przyzwoita.

— I zastanawiacie się? — Ewa uniosła brwi.

— No właśnie się zastanawiamy — odpowiedział Konrad. — Wyjazd na dłużej. Nowe miejsce. Nowe życie.

Majka odłożyła kieliszek.

— A kiedy mielibyście jechać?

— Pod koniec lata — powiedział Karol. — Wszystko jest praktycznie gotowe. Wystarczy powiedzieć „tak”.

Spojrzałyśmy po sobie. W powietrzu zawisło coś więcej niż tylko decyzja o pracy.

— Czyli — zaczęłam powoli — mielibyśmy własnych ludzi w Szkocji?

Konrad zmrużył oczy.

— Własnych?

— Bazę wypadową — doprecyzowała Majka, a w jej głosie zabrzmiał entuzjazm. — Wyobraźcie sobie: klify, zamki, wrzosowiska…

— Highlands — dodała Ewa cicho, jakby już je widziała.

— I wy będziecie tam mieszkać — powiedziałam. — No przecież to znak.

Karol roześmiał się.

— Wiedziałem, że tak to się skończy. My wam mówimy o życiowej decyzji, a wy już planujecie wakacje.

— My was wspieramy — sprostowała Majka. — Bardzo odpowiedzialnie.

— Jedźcie — powiedziała Ewa stanowczo. — Jeśli warunki są dobre, a mieszkanie macie na początek zapewnione, to czego chcieć więcej?

— Świat nie kończy się w Tatrach — dodałam. — A my chętnie sprawdzimy, jak wyglądają szkockie szlaki.

Konrad spojrzał na Karola.

— No proszę. Jednomyślność.

— Czyli co? — zapytał Karol. — Mamy wasze błogosławieństwo?

— Mamy — odpowiedziałyśmy niemal równocześnie.

Wznieśliśmy toast.

— Za nowe początki — powiedział Konrad.

— Za odwagę — dodała Ewa.

— Za Szkocję — wtrąciła Majka.

— I za to, że będziemy mieć gdzie spać w Edynburgu — zakończyłam.

Śmiech znów wypełnił mieszkanie. A ja, patrząc na nich przez obiektyw, miałam przeczucie, że to nie jest zwykły wieczór imieninowy. Że właśnie otwiera się przed nami zupełnie nowy rozdział.