W cieniu starych drzew – część 2

Upalne lato zdawało się zawisnąć nad Gruszczynem jak jasny, drżący całun. Powietrze migotało nad polami, a od rozgrzanych murów dworu odbijał się zapach nagrzanego kamienia i jaśminu, który zakwitł w tym roku wyjątkowo obficie. Dni płynęły wolno, przynosząc obietnicę zmian, a jednocześnie przywołując ciche, nieomal szeptane wspomnienia dawnych lat spędzonych w Krępie — wspomnienia, które wciąż odzywały się gdzieś na skraju świadomości, jak echo dawno wypowiedzianych słów.

Dwór w Gruszczynie, drewniany, parterowy, wzniesiony na miejscu dawnej średniowiecznej siedziby, stał tuż przy trakcie prowadzącym do Krasocina. W letnim słońcu jego obrysy drżały delikatnie w nagrzanym powietrzu, jakby budynek oddychał wraz z rozpalonym dniem, a w powietrzu unosił się zapach żywicznego drewna, lipowego kwiecia i świeżo skoszonej trawy.

Otaczające go zabudowania folwarczne tworzyły rozległy kompleks. W krajobrazie wyróżniały się drewniane stodoły, trzy murowane budynki gospodarcze oraz dziesięć zabudowań z belek modrzewiowych. Folwark Gruszczyn — niegdyś obszerne dobra zwane Gruszczyn–Krasocin — po podziale w roku 1877 obejmował pola orne, ogrody, łąki, pastwiska, niewielki las i nieużytki. W głębi majątku widniały pokłady torfu, a po drugiej stronie pola — odkrywki kamienia wapiennego, z którego od pokoleń czerpano materiał na fundamenty wszystkich okolicznych domów.

Na progu wakacji

Słońce schowało się za drzewami, zsyłając pierwsze łagodne cienie i dając chwilę wytchnienia od upału. Kazimierz i Adela Skarbek-Kruszewscy, oboje już po czterdziestce, przechadzali się alejkami starego parku, gdzie lipy i kasztany tworzyły zielony korytarz prowadzący aż ku bramie wjazdowej. Zerkali w tamtą stronę coraz częściej — z niecierpliwością, ale i z narastającą czułością, która w nich powracała zawsze, gdy zbliżał się czas letnich powrotów dzieci.

— Powinni już być — mruknął Kazimierz, zerkając na zegarek. — Gdzież oni się podziewają?

W odpowiedzi dobiegł ich z daleka głuchy turkot kół po wyschniętym, piaszczystym trakcie.

Adela zatrzymała się nagle.

— Jadą! — zawołała, wskazując ręką ku bramie.

Wolant zaprzężony w dwa kare konie wyłonił się spomiędzy drzew i szybko zbliżał się ku dworowi, zostawiając za sobą długi obłok kurzu.

Gdy tylko powóz zatrzymał się przed schodami, z wnętrza domu wybiegła Irena — najstarsza z córek, szesnastoletnia, wysoka i smukła, z lekko rozwianymi wiatrem włosami.

— Stefan! Janusz! Już jesteście! — krzyknęła, zatrzymując się tuż przed powozem, jakby wciąż nie wierzyła, że ci dwaj chłopcy, wrócili naprawdę.

Tuż za nią wypadły Adelajda i Konstancja — ich energia przypominała dwa rozbrykane źrebaki. Wpadły w ramiona braci jedna przez drugą, śmiejąc się i próbując jednocześnie wypytać o szkołę, o drogę, o wszystko naraz.

— Dajcie im odetchnąć, dziewczęta! — roześmiała się Irena, choć sama miała ochotę zrobić dokładnie to, co młodsze siostry.

Kiedy gwar powitań zaczął się nieco uspokajać, z alejki podeszli rodzice.

Stefan, osiemnastoletni, wysoki, o poważnym, choć w tej chwili rozpromienionym spojrzeniu, pierwszy podbiegł do matki.

Adela ujęła jego twarz w dłonie.

— Stefanku… — wyszeptała. — Jak ty wyrosłeś.

Przytulił ją mocno, a ona oparła głowę na jego ramieniu na dłuższą niż zwykle chwilę.

Obok nich stał Kazimierz. Wyprostowany, może nazbyt oficjalny, jakby chciał ukryć wzruszenie, które błysnęło w jego oczach.

— No, synu — powiedział głębokim, nieco zachrypniętym głosem, podając Stefanowi dłoń i przyciągając go do siebie w krótkim, męskim uścisku. — Dobrze, że wróciłeś. Lato zapowiada się pracowite, a i w majątku trochę się pozmieniało. Twoja głowa i ręka przydadzą się tu bardziej niż gdzie indziej.

Janusz, młodszy o rok, o żywszym temperamencie i błysku ciekawości w oczach, podszedł zaraz po bracie. Matka ujęła go pod ramię.

— A ty, Januszku, zmizerniałeś czy mi się zdaje?

— Mamuniu… — zaśmiał się chłopak. — Wcale nie! Tylko podróż była długa.

Kazimierz klepnął go lekko po ramieniu.

— No, pokaż się tylko w polu, to od razu sił ci przybędzie.

Cała rodzina roześmiała się serdecznie.

— Chodźcie, moi drodzy, chodźcie do domu — powiedziała Adela. — Kazałam przygotować dla was pokoje. Odpoczniecie, a później opowiecie nam wszystko — czego się nauczyliście, kogo poznaliście… i jak wam tam było, tak daleko od domu.

— Mamo, nie jestem zmęczony, naprawdę — odparł Stefan. — Tylko się obmyjemy i zaraz wracamy.

Adela skinęła głową, patrząc na nich z mieszaniną troski i dumy.

— Dobrze już, dobrze… jak chcecie.

Zwróciła się do lokaja stojącego nieopodal.

— Szymonie, proszę podać obiad. Za kwadrans.

Kazimierz roześmiał się cicho.

— No to się pospieszcie, chłopcy. Bo jak matka zarządzi obiad, to nie ma odwołania.

— Zaraz wracamy! — rzucił Janusz i obaj zniknęli w korytarzu prowadzącym do ich pokoi.

Pierwsze decyzje

Popołudniowe światło przenikało przez ciężkie zasłony jadalni, malując na podłodze długie, złote smugi.

Gdy tylko wszyscy zajęli miejsca przy stole, Stefan spojrzał na rodzinę z cichym uśmiechem. Po miesiącach spędzonych w szkolnych murach ten jeden moment — ciepło domu, znajome twarze, dźwięki uderzeń sztućców o porcelanę — wydawał mu się najbardziej prawdziwym powrotem.

Szymon roznosił półmiski, a Adela zachęcała:

— Jedzcie, jedzcie, zanim wystygnie.

Rozmowy potoczyły się swobodnie. O szkole. O wykładach. O profesorach. O dziwactwach kolegów z klasy. O planach, które Stefan snuł coraz odważniej.

— Berlin…? — powtórzył Kazimierz, marszcząc brwi, choć bez oznak sprzeciwu. — To daleko.

— Ale to najlepsze miejsce dla mnie, tato — powiedział Stefan, prostując się. — Rolnictwo, inżynieria… wszystko, czego potrzebuje przyszły ziemianin.

Janusz pokiwał głową, choć sam milczał. Nie miał jeszcze pewności, czego chce od życia — wiedział tylko, że pociąga go świat liczb, rysunków i maszyn, a nie ziemia i pola, o których Stefan mówił z takim przekonaniem. To milczenie zdawało się mówić o nim więcej niż słowa.

Dziedzictwo

Któregoś ranka, jeszcze przed śniadaniem, Stefan wyruszył z ojcem na obchód folwarku. Powietrze było rześkie, a nad łąkami unosiły się białe, cienkie mgiełki, powoli ustępujące słońcu.

Kazimierz szedł spokojnym, pewnym krokiem człowieka, który zna każdy pagórek, każdy zakątek swojej ziemi. Stefan dotrzymywał mu kroku, czując w sobie mieszankę ciekawości i odpowiedzialności — tej, która pojawia się w życiu młodego człowieka, gdy po raz pierwszy słyszy, że to, co widzi, stanie się kiedyś jego własnym obowiązkiem.

Kazimierz zatrzymał się, oparł dłonie na drewnianej poręczy ogrodzenia i spojrzał przed siebie: na obszerne pola.

— Widzisz, synu — rzekł, wskazując dłonią w stronę pól. — To jest nasza przyszłość. Ziemia.

Zamilkł na chwilę, jakby pozwalając spojrzeniu Stefana oswoić się z ogromem przestrzeni.

— Kiedyś obejmiesz ten majątek — dodał wolniej, głębiej — który będzie wymagał troski, rozwagi i stałej opieki. Ziemia nie wybacza lekkomyślności, ale odpłaca wiernie temu, kto o nią dba.

Stefan skinął głową.

— Wiem, ojcze. Postaram się nie zawieść twojego zaufania.

Kazimierz uśmiechnął się.

— Nie o zawiedzenie chodzi, synu. — Spojrzał mu w oczy. — Chodzi o to, byś rozumiał, dlaczego ta ziemia jest tyle warta — nawet teraz, gdy czasy dla ziemian są ciężkie, a każdy dzień przynosi nowe ograniczenia od zaborcy.

Przeszli dalej między zabudowaniami. Po drodze minęli parobków zbierających narzędzia do pracy.

Kazimierz obserwował ich przez chwilę, po czym powiedział:

— Pamiętaj, synu: ten majątek to nie tylko pola i budynki. To ludzie. Bez nich ziemia milczy. Z nimi — żyje.

Stefan spojrzał na ojca i po raz pierwszy zrozumiał w pełni powagę tych słów. Dopiero teraz dotarło do niego, że każde pole, każda stodoła, każdy spichlerz były tak naprawdę sumą wysiłku ludzi, którzy na tej ziemi pracowali, i że przyszłość majątku zależy nie tylko od jego własnej wiedzy, lecz przede wszystkim od troski o tych, którzy mu służą.

Cisza w Gruszczynie

Jesień 1884 roku była chłodna i deszczowa. Liście opadały z drzew, wirując w powietrzu niczym złote płatki nad drogą do dworu, który jeszcze kilka miesięcy wcześniej tętnił śmiechem dzieci powracających na wakacje do domu. Teraz jednak unosiła się nad nim cicha, niemal namacalna pustka…

24 października, w wieku zaledwie czterdziestu czterech lat, Kazimierz Skarbek-Kruszewski zmarł nagle. Śmierć męża i ojca była ciosem, którego nikt się nie spodziewał. Adela osunęła się na krzesło w salonie z oczami pełnymi łez. Cisza zdawała się ciągnąć w nieskończoność, a każdy krok w dworze przypominał o nieobecnym mężu.

— Musimy zachować spokój dla dzieci — powiedziała w końcu. — Nie możemy ich teraz pozostawić samych.

W tej trudnej chwili opiekę nad dziećmi i majątkiem przejął Stefan Piotrowski – ojczym Kazimierza i przyszywany dziadek jego dzieci, od czterdziestu lat obecny w życiu rodziny Kruszewskich. Jego żona – Nepomucena, matka Kazimierza, teraz stała przy Adeli, podpierając ją ramieniem, chociaż jej własne serce rozdzierał ból po stracie syna.

Czas próby

Przełom roku 1884/85 był dla Adeli inny niż zazwyczaj.

Dotąd była jedynie żoną dziedzica, który z naturalną pewnością i niemal bezbłędną intuicją zarządzał wszelkimi sprawami gospodarstwa. Ona sama pozostawała na uboczu tych codziennych trosk. Teraz jednak pragnęła nadrobić stracony czas; chłonęła wiedzę łapczywie – z myślą o dzieciach, o sobie, o zachowaniu tego, co przez lata budował jej niedawno zmarły mąż.

Większość czasu spędzała w towarzystwie teściów – Nepomuceny i Stefana. Przy popołudniowej herbacie rozmawiali o sprawach majątku, planowali wizyty w sąsiednich dworach i podtrzymywali dawne więzi, które od pokoleń scalały okoliczną społeczność.

Wieczorami, Adela siadała w świetle świec i trzaskającego w kominku ognia, przeglądała korespondencję, księgi rachunkowe oraz rolnicze czasopisma, które mąż gromadził latami. Cicha, życzliwa obecność teściów niosła jej ukojenie — dawała poczucie stabilności i bezpieczeństwa, tak potrzebnych w tej nowej, wymagającej rzeczywistości.

22 stycznia 1887 roku Stefan Skarbek-Kruszewski skończył dwadzieścia jeden lat — osiągnął pełnoletność. Los jednak znów okazał się nieprzychylny: zaledwie miesiąc później, 28 lutego, zmarł Stefan Piotrowski, pozostawiając po sobie pustkę i obowiązki, które młody ziemianin musiał przejąć wcześniej, niż ktokolwiek mógłby się spodziewać.

Kolejne miesiące 1887 roku płynęły pod znakiem decyzji trudnych i odpowiedzialnych — zarządzanie majątkiem, troska o młodsze rodzeństwo, zapewnienie im spadkowych należności i przyszłości. Każda decyzja ważyła na jego barkach jak kamień, a odpowiedzialność wydawała się nie mieć końca

Chwila wytchnienia

Las na zboczu Góry Świętego Michała był jeszcze mokry po nocnej mgle. Pachniał żywicą i czymś chłodnym, metalicznym, co zawsze towarzyszyło temu miejscu, jakby wzgórze oddychało własnym rytmem. Młode sosny przy drodze ocierały się o płaszcz Stefana, gdy wspinał się po piaszczystej ścieżce prowadzącej z Gruszczyna ku szczytowi.

W lesie było cicho. Nawet ptaki, zwykle hałaśliwe o tej porze, jakby przyglądały mu się z ukrycia. Tylko wiatr szumiał w koronach, niosąc delikatny zapach mchu. Stefan zatrzymał się na chwilę, kładąc dłoń na pniu starego dębu, jednego z tych, które — jak mawiał ojciec – pamiętały jeszcze czasy przed zaborem.

Zza wzniesienia, od strony Lipia, słychać było odgłos kroków.

Stefan zmarszczył brwi. Tą ścieżką rzadko kto chodził. Las był gęsty, a droga między majątkami prowadziła raczej polami, nie przez wzgórze. Tutaj, w cieniu ruin dawnego kościoła, przechodzili tylko ci, którzy naprawdę mieli powód.

Po chwili wśród drzew pojawiła się sylwetka — wysoka, szczupła, z charakterystycznym szybkim krokiem. Tomasz Wodziński. Niewiele starszy od Stefana, może o rok, dwa. Podobnie osierocony, podobnie wrzucony za młodu w obowiązki właściciela majątku. Ich drogi splatały się od miesięcy — to rozmowa o granicach pól, to o polowaniach, to o przyszłych planach…

A ostatnio częściej o Adelajdzie.

Gdy dostrzegł Stefana, Tomasz na moment zwolnił, jakby nie był pewien, czy powinien podejść. W końcu jednak uśmiechnął się lekko i ruszył dalej.

— Nie spodziewałem się spotkać cię o tej porze — odezwał się, gdy byli już blisko siebie. — Mgła jeszcze nie opadła.

— Miałem sprawy w folwarku — odparł Stefan, ocierając wilgoć z rękawa. — Cisza w lesie pomaga zebrać myśli.

Tomasz skinął głową, patrząc przez chwilę na górę, której zarys majaczył w gęstym powietrzu.

— To miejsce zawsze było… inne — powiedział cicho. — Ruiny na szczycie stoją tu nie bez powodu. Ktoś je wybudował na starych fundamentach.

Stefan uśmiechnął się.

Przez chwilę obaj milczeli. Tylko wiatr przesuwał się nad sosnami, szarpiąc ich cienkie gałęzie.

— Słyszałeś, że… — Tomasz zawahał się. — Chciałem z tobą porozmawiać wcześniej, ale trudno cię było zastać. To ważne.

Stefan wiedział, co usłyszy. I właśnie dlatego od tygodni unikał tej rozmowy.

— Adelajda jest młoda — powiedział powoli. — Ma dopiero osiemnaście lat.

— A ja dwadzieścia dwa — przytaknął Tomasz, prostując się. — I mam zamiar się o nią starać. Oficjalnie. Uczciwie.

Las jakby stężał wokół nich. Nawet wiatru nie było.

Stefan nie odpowiedział od razu. Patrzył na Tomasza długo, jakby próbował zmierzyć jego słowa, odsunąć od siebie wszystkie troski, obowiązki, lęki. Adelajda była dla niego nie tylko siostrą — była najdelikatniejszą z rodzeństwa, tą, której najbardziej brakowało ojca.

Wreszcie skinął głową.

— Jeśli ją kochasz i zamierzasz zapewnić jej spokojne życie… nie będę stał na przeszkodzie.

Uśmiech Tomasza był krótki, ale szczery.

— Dziękuję.

Stefan odchrząknął, jakby coś w gardle nagle mu zaschło. Przez chwilę jeszcze stał nieruchomo, po czym spojrzał w górę.

— Idziemy?

Tomasz przytaknął i obaj ruszyli ścieżką ku szczytowi, gdzie między drzewami majaczyły cienie ruin, a ściany dawnego kościoła kryły swoje tajemnice… Mgła, która dotąd pełzła w dolinach, zaczęła powoli wspinać się za nimi.

Wizyta Tomasza w Gruszczynie

Dzień był cichy i pogodny, gdy Tomasz zjawił się na podjeździe dworu w Gruszczynie. Zapowiedział się wcześniej — zwłaszcza teraz, kiedy każde odwiedziny młodego dziedzica Lipia mogły wywołać szept wśród służby.

Koń Tomasza parsknął lekko, gdy stajenny przejął wodze. Sam młody właściciel Lipia poprawił surdut i spojrzał na budynek dworu, jakby upewniał się, że nic nie zmieniło się od wczoraj — choć wiedział, że takiej pewności szukał bardziej w sobie niż w murach.

Drzwi otworzył mu stary lokaj Szymon. Po czym zapowiedział przybysza młodym Kruszewskim oczekującym w salonie.

— Pan Tomasz Wodziński — oznajmił tonem godnym większej uroczystości.

Adelajda podeszła powoli, z naturalną, niewymuszoną elegancją.

— Panie Tomaszu — przywitała go z uprzejmym uśmiechem. — Cieszymy się, że pan przyjechał.

— Panno Adelajdo. — Tomasz skłonił się nieco zbyt formalnie, jak ktoś, kto próbuje ukryć własne zdenerwowanie za nienaganną etykietą.

Stefan siedział przy stole, z filiżanką kawy — nieprzypadkowo. Ktoś musiał być obecny podczas wizyty kawalera. Tak należało.

Wstał i z wyciągniętą ręką zbliżył się do gościa.

– Witaj Tomaszu. Kawa jeszcze gorąca.

Usiedli przy stole. Chwilę rozmawiali o rzeczach bezpiecznych: o pogodzie, o stanie pól, o planowanych pracach w majątku.

Po kilkunastu minutach Stefan podniósł się.

— Wybaczcie mi na chwilę. — Spojrzał na siostrę znacząco. — Adelajdo, zajmij się naszym gościem?

— Oczywiście — odpowiedziała spokojnie, rumieniąc się lekko.

Gdy drzwi za Stefanem się zamknęły, salon wydał się cichszy, jakby zawężony do dwojga ludzi. Tomasz przejechał dłonią po poręczy krzesła, jakby szukał w tym drobnym geście odwagi.

— Panno Adelajdo… — zaczął. — Przyznam… od kilku dni wiele myślę o naszych rozmowach. O tym, że spotykamy się coraz częściej. Nie tylko dzięki sąsiedztwu…

Adelajda opuściła wzrok, choć uśmiech nie zniknął z jej ust.

— To naturalne, panie Tomaszu. Nasze rodziny od dawna się znają. A czasy są takie, że ludzie powinni trzymać się blisko, zwłaszcza gdy są… młodzi i… samotni.

W oczach Tomasza pojawił się cień wzruszenia — może ulgi, może wdzięczności.

— Właśnie. I chciałbym, żeby pani wiedziała…

Przez chwilę milczał.

— Adelajdo… — zaczął znowu, z wahaniem. — Jest jeszcze coś, co pragnę powiedzieć. — Czy zechcesz zostać moją żoną?

Adelajda westchnęła — nie z niechęci, a raczej z poruszenia.

— Tomaszu… to miłe. Bardzo miłe. I… nie jest mi obojętne.

— Czyli… zgadza się pani?

— Tak — wyszeptała.

W tym momencie w drzwiach salonu ukazała się Irena — starsza siostra Adelajdy.

— Ach! — zawołała. — Czy ja przeszkadzam?

— Tak — odparła Adelajda, nie podnosząc się z miejsca.

— Właściwie… trochę tak — dodał Tomasz z uśmiechem.

Irena klasnęła w dłonie.

— To świetnie, bo mama zaprasza na podwieczorek.

Tomasz roześmiał się ciepło, jakby zdjęto mu ramion połowę napięcia. Adelajda również się uśmiechnęła. Wstali razem.

Tomasz podał jej dłoń.

— Panno Adelajdo… — szepnął tak, by tylko ona mogła usłyszeć. — Jeśli pozwolisz… wrócę wkrótce, aby porozmawiać z twoją matką

Adelajda skinęła głową, równie cicho odpowiadając:

— Będę czekała.

Adelajda i siostry

Gdy drzwi zamknęły się za Tomaszem, w jadalni zrobiło się dziwnie cicho.

Irena i Konstancja — które jeszcze przed chwilą kręciły się niby to przypadkiem po korytarzu — teraz pojawiły się w drzwiach jednocześnie, jakby ktoś dał im sygnał.

— Noooo? — przeciągnęła Irena, zakładając ręce na biodrach. — I jak było?

— Jak wyglądał? — dołączyła Konstancja, która zawsze dostrzegała szczegóły innych bardziej niż własne.

Adelajda odsunęła filiżankę na stół.

— Jak zwykle. Uprzejmy. Spokojny.

— Ale patrzył na ciebie tak, jakbyś była ostatnim skrawkiem powietrza w dusznym pokoju — powiedziała Konstancja bez wahania.

— Konstancjo! — Adelajda zarumieniła się lekko.

Irena usiadła na podłokietniku fotela i pochyliła się ku siostrze.

— No przyznaj, spodobało ci się, jak mówił? Tak tylko… odrobinkę?

Adelajda westchnęła teatralnie, choć widać było, że jej policzki mają ten kolor, który nawet najlepszy róż do policzków nie potrafi podrobić.

— Przyznaję — powiedziała spokojniej, ale szczerze. — Jest mi… miły. Naprawdę miły. I… dobry.

Irena klasnęła w dłonie.

— Wiedziałam! Od pierwszego dnia, kiedy przyszedł pożyczyć atlas grzybów, patrzył na ciebie tak, jak ja patrzę na placek z wiśniami.

— Ireno, błagam — jęknęła Adelajda, śmiejąc się mimo wszystko.

Konstancja przysiadła obok niej i ujęła jej dłoń.

— Adelko… jeśli on ci się podoba, to dobrze. Nie musisz nic przyspieszać. Ale też nie uciekaj, jeśli serce ci mówi, że warto spróbować.

Adelajda westchnęła głębiej, tym razem serio.

— Nie boję się jego — odpowiedziała cicho. — Boję się tylko, żebyśmy oboje… nie pospieszyli się z uczuciami, gdy tyle wokół zmian. I tyle … tajemnic.

Irena popukała ją lekko w ramię.

— Jeżeli macie zaczynać wspólne życie od rozwiązywania tajemnic, to przynajmniej nie będzie nudno.

— I więcej będziecie mieć do zapisania w pamiętniku niż ja — dodała Konstancja, przewracając oczami.

Adelajda roześmiała się w końcu, szczerze i swobodnie.

— Dobrze, dobrze! — poddała się. — Podoba mi się. Tylko nie róbcie z tego wielkiej sprawy.

— My? Nigdy! — zawołały obie jednocześnie, po czym zamieniły się porozumiewawczym spojrzeniem, które mówiło dokładnie odwrotne rzeczy.

Adelajda tylko pokręciła głową, uśmiechając się szeroko.

A w saloniku — tym zwykłym, jasnym, domowym — było przez chwilę tak ciepło, jakby ktoś rozpalił niewidzialny ogień.